Als kind begonnen mijn dromen met “Later als ik groot ben”. Later is inmiddels grotendeels voorbij en mijn lijf begint al te krimpen. Valt er dan nog wel wat te dromen? Lees in deze humoristische bespiegeling over de toekomstverwachtingen die ik had en wat daarvan is terechtgekomen.

Mijn levenseinde nadert! Geen paniek c.q. juich niet te vroeg: het is slechts mijn leven als ambtenaar. Waarom maakt dit mij melancholisch? En wat heeft mijn roman “De Vlucht van de Raaf” hiermee te maken? Lees het in mijn blog “Over Leven als Ambtenaar”.

Research. Als romanschrijver ontkom je er haast niet aan. Het is zeker geen vervelende bezigheid, maar het is toch een berg die bedwongen moet worden, voordat ik aan het veel leukere, echte “werk” kan beginnen: creatief schrijven.

Wat is de overeenkomst tussen een auditie, een sollicitatiegesprek en het inzenden van een manuscript? Het zijn allemaal momenten waarop je jezelf moet bewijzen, met vaak een pijnlijke afloop.

Muzikanten en hun kapsels, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, tenzij het een pruik betreft. Als gitarist waren mijn haren bijna net zo belangrijk als mijn snaren. Je zal er wel om lachen. Dat is dan ook precies de reden waarom ik deze afwijking gebruikte voor enkele hilarische scènes in mijn roman "De Vlucht van de Raaf". 

De meeste dingen degenereren in de loop van de tijd, maar natuurlijk zijn er uitzonderingen, zoals wijn, whisky en gitaren. Helaas gaat deze regel ook voor mij op: mijn lichaam en geest zingen dagelijks “My Degeneration”, hun eigen versie van de hit van The Who. Alles gaat langzamer en moeizamer.Zo vergde het schrijven van mijn nieuwe, nog niet uitgegeven roman “In het Oog van de Storm”, meer tijd dan “De Vlucht van de Raaf”, en dat terwijl mijn debuut ongeveer drie keer zo dik was. Maar is vadertje tijd de enige schuldige? Lees het hieronder.